چندماه قبل برای اولین بار موفق به دیدار ابی عزیز از نزدیک در کسنرت باشکوه ملبورن استرالیا شدم و حال دوباره در سفر کانادا خوشبختانه باز هم توانستم در کنسرت ابی و شادمهر در تور رویای ما در ونکوور کانادا شرکت کنم.

در یک شب سرد پاییزی در Down Town زیبای ونکوور، هزاران ایرانی میزبان ابی و شادمهر بودند. شادمهر با همه هنری که دارد و با همه زحمتی که دیشب کشید کاملا زیر سایه حضور ابی کم رنگ جلوه کرد اما ابی همچون همیشه با صدای زیبا و انرژی مثبتی که در صحنه دارد و با آغوش گشاده و گرمی که به هموطنانش دارد ستاره اصلی صحنه بود.

سفر ۳ هفته ای من با شرکت در کنسرت ابی و شادمهر در اخرین شب به پایان رسید و کوله باری از تجربه های جدید، برنامه های جدید و دوستان نو به داشته های قبلی اضافه شد.

از این که فرصت کمتری برای نوشتن دارم خیلی خوشحال نیستم . بسیار مایلم تا از تجربه ای که از سفر اخیر کانادا خصوصا سفر به شهر تورونتو به دست آوردم بیشتر بنویسم که به فرصت های بعدی موکول می کنم.

در پایان این سفر از این که در استرالیا زندگی می کنم خیلی خوشحالم و از انتخابم رضایت بیشتری دارم و در کنار آن از ویزای نامحدود چندبار ورودی که برای سفر به کانادا دارم نیز خوشحالم. از دوستان و فامیل خوبی که در کانادا دارم به خودم می بالم و از گسترش شبکه دوستان و آشنایان در سراسر دنیا استقبال می کنم. از برادر خوبم حبیب و خانواده خوب و مهربانش که در همه سفرهای من به کانادا بهترین میزبان و راهنمای من بودند باز هم صمیمانه سپاس گزارم و امیدوارم زمانی فرصت جبران خوبی های همه دوستان کانادانشین در استرالیا فراهم شود.

چند ماه قبل دو مطلب درباره مقایسه استرالیا و کانادا نوشته بودم که به دلیل فرصت اندک امکان ادامه آن فراهم نشد. (مطلب های قبلی را اینجا و اینجا ببینید)

حال که مدتی در کانادا اقامت دارم فرصت مناسبی به نظر می رسد تا در ادامه آن مطالب نکات جدیدی را اضافه کنم.

یکشنبه گذشته گشت و گذاری در یکی از فروشگاههای زنجیره ای نسبتا بزرگ کانادا Super Store که تقریبا به قیمت مناسب تر مشهور است داشتم. این گشت و گذار کوتاه و نگاهی که به بازار و بیزینس ها و وضعیت خرید مردم در کانادا داشتم، چند تفاوت جالب را نشان می دهد که خلاصه وار اینجا می نویسم:

* قیمت میوه و سبزیجات در استرالیا نسبتا ارزان تر و شاید در حدود تا ۵۰ درصد تفاوت نرخ در برخی میوه ها وجود دارد.

* قیمت گوشت در استرالیا حدود ۳۰ تا ۵۰ درصد ارزان تر از کاناداست.

* قیمت ماست و شیر و لبنیات تقریبا یکسان است.

* انواع پوشاک و کیف و کفش در کانادا ارزان تر از استرالیاست.

* لوازم خانگی و اسباب و اثاثیه زندگی در کانادا ارزان تر از استرالیاست.

* قیمت املاک و مسکن در ونکوور و ملبورن تقریبا برابر است. متوسط قیمت یک خانه در منطقه نسبتا خوب این دو شهر با متراژ حدود ۷۰۰ متر زمین و ۲۵۰ متر زیربنا حدود ۷۰۰ تا ۸۰۰ هزار دلار

* قیمت اجاره خانه در ونکوور و ملبورن تقریبا در یک سطح قرار دارد. برای یک خانه با مشخصات بالا حدودا ماهی ۲۰۰۰ دلار اجاره

* نرخ بنزین و حمل و نقل عمومی تقریبا یکسان است.

* قیمت انواع اتومبیل در کانادا حدود ۲۰% ارزان تر است.

* حداقل حقوق در کانادا حدودا ساعتی ۱۱ دلار و در استرالیا حدود ۱۷ دلار است.

* درصد مالیات بر درامد در کانادا بالاتر از استرالیاست.

* متوسط درامد ماهیانه بر اساس مشاهدات من برای یک نیروی کارمند در سطح تخصص و تحصیلات لیسانس در استرالیا حدود ۵ تا ۶ هزار و در کانادا ۳ تا ۴ هزار دلار در ماه است.

* نرخ مالیات بر ارزش افزوده (Gst یا Hst) در استرالیا ۱۰ درصد و در کانادا در ایالتهای مختلف تقریبا حدود ۱۲ تا ۱۳ درصد است. (به جز ایالت آلبرتا در کانادا که به دلیل سرمای شدید هوا و تشویق مردم به زندگی در آن حدود ۵% است)

* و نکته جالب این که قیمت ها در استرالیا همیشه با tax include اعلام می شود و همان مبلغی را می پردازید که بر روی لیبل اجناس می بینید. اما در کانادا مشتری همیشه باید مبلغ مالیات را علاوه بر لیبل قیمت اجناس جداگانه پرداخت کند.

بعد از سفر سال های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ امسال هم فرصتی دست داد تا برای سومین بار دیداری از کانادا داشته باشم.

مسافرت امسال من برخلاف دو سفر گذشته بیشتر سفری کاری و مرتبط با بیزینس و مسائل مالی بوده است. اکنون کانادا را با دید بازتر و با نگاه موشکافانه تری می توانم بررسی کنم. حدود ۲ سال در استرالیا اقامت داشته ام و حالا با تجربه ای که از مهاجرت و زندگی در استرالیا داشته ام، جزئیات دقیق تری از کاناداو تفاوت های آن با استرالیا را می توانم لمس کنم.

سفری از آن سوی کره خاکی به دورترین نقطه غربی زمین گرد. در سال ۲۰۱۰ از طریق ونکوور سفری به هنگ کنگ و از آنجا به استرالیا داشتم و امسال با تجربه ای که از آن پرواز داشتم مسیر مستقیم سیدنی به ونکوور را انتخاب کردم. یک پرواز تقریبا ۱۳ ساعته بر فراز اقیانوس آرام. نکته جالب اینکه سفر من صبح چهارشنبه ساعت ۸:۳۰ صبح از ملبورن شروع شد و صبح چهارشنبه (یعنی همان روز) ساعت ۷:۳۰ وارد ونکوور شدم و برای اولین بار سفری در زمان داشتم . تجربه جالبی است.

امسال علاوه بر ونکوور سفر به تورونتو و شهرهای دیگر کانادا از جمله مونترال، ادمونتون و کلگری را هم در برنامه کاری دارم که اگر فرصت دست دهد حتما تجربه دیدار نزدیک این شهر ها را از دست نخواهم داد.

اختلاف ساعت شبانه روز مهم ترین چالش هر مسافری است که بین قاره ها سفر می کند. ساعت رسمی شرق استرالیا حدود ۱۸ ساعت از غرب کانادا جلوتر است و این یعنی این که همیشه در ملبورن در حال زندگی در روز آینده نسبت به ونکوور هستید. تفاوت ساعت ها بر روی سیستم خواب هم تاثیر دارد و تنظیم ساعت خواب واقعا چند روزی زمان می برد.

امسال در منطقه نورث ونکوور بر فراز یکی از بلندترین برج های منطقه اقامت خواهم داشت و از این جهت چشم انداز زیبای شهر واقعا چشم نواز و هیجان برانگیز است. هوای تمیز و پاییزی شهر به همراه منظره زیبای یک شهر مدرن و تمیز تلفیق شده با درختان رنگارنگ و هزار رنگ پاییز، تصویری به دست می دهد که فراموش شدنی نیست.

در روزهای اینده باز هم از تجربه های این سفر کوتاه خواهم نوشت.

دیروز دوقلوهای عزیزم ۱۲ ساله شدند. به گذشته و به این ۱۲ سال پشت سر که نگاه می کنم هر سالش را پر از داستان و هیجان می بینم. امسال تقریبا اولین سالی بود که جشن کوچک و بی سر وصدای ۴ نفره ای برگزار کردیم و متاسفانه فرصت جشن تولد به سبک سالهای قبل فراهم نشد اگرچه از نظر مالی هدیه ای که امسال بچه ها طلب کردند چند برابر سالهای گذشته آب خورد، اما به هر حال با وجود مشغله کاری زیادی که امسال داشتیم باید از همکاری و همراهی این بچه های عاقل تشکر کنم.

شیرین ترین بخش جشن تولد امسال مروری بود که بر خاطرات هر ۱۲ سال تولد بچه ها داشتیم. زندگی این بچه های دوست داشتنی، به نوعی شناسنامه و مسیر زندگی ما هم محسوب می شود. فرصتی شد تا ساعتی در کنار هم همه سالهای گذشته را قدم به قدم مرور کنیم و خاطرات شیرین بودن در کنار عزیزان و دوستان را مرور کنیم. اگرچه قد این پسرها دارد به من نزدیک می شود و باید خود را برای سالهای نوجوانی آنها آماده کنم اما به هر حال آرزو می کنم سال های آینده همچنان در کنارشان سعادت نظاره بزرگ شدن و رشد و پیشرفت شان را داشته باشم.

و این متن زیبا را تقدیم می کنم به پسرهای گلم که خیلی دوستشان دارم و به همه پدر و مادرهای فعلی و حتی پدر و مادرهای آینده:

مادامی که این اطفال در کنارت هستند تا می توانی دوستشان بدار. خود را فراموش کن و به ایشان خدمت نما. شفقت فراوان خود را از آنها دریغ مدار.

مادامی که این موهبت با توست، قدرش را بدان و مگذار هیچ یک از رفتار کودکانه آنها بدون قدردانی بماند.

این شادمانی که اکنون در دسترس توست، مدت زیادی نخواهد ماند، این دستان نرم کوچکی که در دست تو آشیانه دارند در حالی که در آفتاب قدم می زنی همیشه با تو نخواهند بود. همین گونه این پاهای کوچکی که در کنارت می دوند ویا صداهای مشتاقی که بدون وقفه و با هیجان هزاران سوال از تو می کنند تا ابد نیستند.

این صورتهای قابل اعتماد که به طرف تو توجه می کنند یا بازوان کوچکی که بر  گردن تو حلقه می شوند و لیان نرمی که بر گونه های تو فشار می آورند دائمی نیستند. همین طور بدنهای کوچکی که در کنار تو زانو می زنند  و مناجات زمزمه می کنند همیشگی نخواهند بود؛ پس دوستشان بدار

و محبت آنها را جلب کن و تمام گنجینه قلب خودت را  برایشان ارزانی بدار، روزهایشان را از شادی پرکن  و در خوشی و شادمانی معصومانه  ایشان شریک باش . طفولیت جز روزی بیش نیست. آگاه باش که برای همیشه از دست خواهد رفت.

ایرانی که باشی همیشه بهانه های دم دستی خوبی برای کم کاری وجود دارد.

من هم صادقانه در یک ماه گذشته چنان درگیر بیزینس و کار و گسترش و سازماندهی کارها بودم که اصلا فرصت به روزرسانی وبلاگ را پیدا نکردم.

مواقع فراوانی بوده که مثلا در حین رانندگی یا در طول سفر هوایی که اوقاتی برای فکر کردن و دور بودن از محیط کار و بیزینس داشته ام سوژه های جالبی به ذهنم رسیده اند که تصمیم داشته ام در اولین فرصت در وبلاگ بنویسم اما واقعیت این است که فشردگی کارها چنان من را درگیر کرده که حتی کوچکترین فرصتی برای نوشتن موضوعات مورد نظرم پیدا نشده است.

از ابتدای ماه ژوئن که دفتر جدید مرکزی شرکت را در ملبورن راه اندازی کرده ام تاکنون تقریبا بدون وقفه هر روز از ساعت ۸ صبح تا ۱۰ شب درگیر کار بوده ام. خوشبختانه با وجود حجم سنگین کارها پیشرفت خوبی داشته ایم و از نظر کار و بیزینس و رضایت کاری در وضعیت خوبی هستم. اگرچه این حجم سنگین کار مشکل کمتر بودن در کنار خانواده و دوری عاطفی از آنها و همچنین دور بودن از محیط وبلاگ و فضای مجازی را نیز به همراه داشته است.

از دوستان خوبی که بپیغام داده اند و نگران شده بودند ممنونم . از انرژی مثبتی که برایم فرستادید تشکر می کنم .

خوشبختانه این روزها کمی آرامش یافته ام. به هر حال به امید خدا تلاش می کنم به زودی نوشتن بدون مرز را  ادامه دهم.

این متن جالب و خلاقانه را من از فیس بوک و از میان تعداد زیاد نوشته هایی که هر روز با آن برخورد می کنم انتخاب کرده ام. خوشبختانه بخش عمده ای از مشتریان وبلاگ “بدون مرز” را عاشقان و رهروان مهاجرت تشکیل می دهند و بد ندیدم این مطلب زیبا را با آنها شریک شوم .

شیخی را از احوالات مهاجرت پرسیدند، بگفت هم چون شب اول قبر ماند و هرکسی را بسته به سنگینی نامه ی اعمالش حکمی دگر است.
لیک اهل سلوک فرموده اند که هفت مرحله دارد و مرتبت هرکدام را ندانی مگر از آن مرحله به سلامت بیرون آیی و اگر مرد راه نباشی به خوان هفتم نرسی.
اول) نیت: آن لحظه است که مهاجر به ستوه می آید و عزم هجرت می کند. از این نقطه فرد از خاک خود کنده شده است و ولوله ی عزیمت در جانش افتاده و به جرگه ی مهاجرین پیوسته است. از مناسک این مرحله سعی بین صفا و مروه و دویدن به دنبال وکیل و انتظار در صف طویل درب سفارت و دارالترجمه و آزمون آیلتس و تافل و نوافل و ال و بل است و این خود اول قدم است.
دوم) استجابت: زمانی است که صبر مسافر به بار می نشیند و مهر ویزای بلاد خارجه بر پاسپورت وی کوبانده می شود. مهاجر در این مرحله خود را پیروزترین مردمان جهان می داند و هموطنانش را به چشم کور و کچل هایی می بیند که در باتلاق بی فرهنگی و ترافیک و فقر فرو می روند و به خود افتخار می کند که به زیرکی و رندی از این جهنم جهیده است.
سوم) عزیمت: مرحله ی گذاشتن تمام وابستگی ها از خانه و زندگی و متعلقین و متعلقات و دوستان و اقوام است. برخی این مرحله را به مرگ تعبیر کنند. با هجوم خاطرات و دلبستگی ها اندک اندک ترس و تردید در مهاجر فزونی می گیرد. سرانجام وی زندگی اش را در چمدانی جمع می کند و پس از گذشتن از زیر آیینه و قران به سمت ناشناخته ها رهسپار می شود.
چهارم) شعف: مهاجر چون در بلاد کفر فرو می آید خود را در بهشتی می یابد سبز و تمیز و منظم، مردمانش خندان و جوی های شراب روان و لعبتکان نیمه عریان و مو طلایی شادان از کنار وی عبور می کنند. مردان مسلمان را در این مرحله شعف دو برابر نسوان است و غالباً هنوز عرق راه از چهره بر نگرفته بر در عرق فروشی و نایت کلاب و بار و دیسکو و استریپ کلاب صف می بندند تا سیر و سلوک عرفانی خویش آغاز نمایند.
پنجم) بحران هویت: مهاجر تلاش می کند هویت گذشته اش را فراموش کرده و در جامعه ی جدید ذوب شود. وی ناگهان از “کلثوم جوراب آبادی سنگ سری اصل” تبدیل به “کاترینا ماریا سانتا کروز” می شود. اگر از جماعت نسوان باشد در این مرحله بطور حتم موهای خود را بلوند می کند و با پوست سیاه سوخته و ابرو پاچه بزی و کله ی طلایی زَهره ی هر بیننده ای را می برد. در این مرتبه از سلوک دامن های کوتاه و پوشیدن لباس های آلاپلنگی و استفاده مکرر از کلمات اوه مای گاد و اوه شیت از اوجب واجبات می باشد.
ششم) غربت: در این مرحله مهاجراندک اندک متوجه می شود که در دیار جدید غربیه است و به احتمال قوی غریبه هم باقی خواهد ماند و خودش هم چیزی شبیه همان مردم کور کچلی است که از آنها فرار کرده است و هیچ سنخیتی با این مردم خونسرد و مامانی و قد بلند ندارد. جلوی آینه می ایستد و ناگهان می بیند که یک شرقی کوتوله و احساساتی و قانون گریز و سیاه سوخته است و با موههای طلایی اش نه تنها شبیه نیکول کیدمن نشده بلکه شبیه هویج شده است. در اینجا مهاجر ناگهان دچار نوستالژی شدید برای کشک بادمجان و دلمه و دیزی با نان سنگک می شود و به یاد بوی ترمه ی خانوم بزرگ و قلیون و مزه انار دون کرده و صدای نون خشکی می افتد و دیدگانش از اشک تر می شود.

مریدان پرسیدند هفتمین مرتبت چیست؟
نگاه عاقل اندر سفیهی کرد و گفت:
هفتم را هر کس خودش می نویسد!